2. Dezember 2020


Die e chly anderi Wiehnachtsgschicht

 

Scho syt Monate, het sech der Alfred uf sini Pensionierig gfreut, es isch ja nyd sälbverständlech, dass e Maa, wo e so gschaffet het, das darf erläbe. Als Sager, i re grosse Sagerei isch är em Cheff si rächti Hand gsi, u het guet verdienet. So viel Lüt, wie i däm Betrieb gschaffet hy, da het es scho ghysse luege, das nüt lätz gangen isch. Der Cheff isch ja o sehr viel underwäge gsi, är het ja müesse luege, dass er de geng Arbyt gha het u die viele Lüt o het chönne beschäftige. Inisch het der Alfred sire Frou, der Luise, versproche, wen i de pensioniert by, de gö mir Zwüü de inisch witersch furt i d Ferie, u du darfsch de säge wo hy. Är het nyd dra däicht, dass die Pensionierig de grad us grächnet uf z Ändi vom Jahr gfallen isch. Alfred het no Ferie z guet gha, u drum het är am zähte Dezember der letscht Arbytstag uf der Sagi gha.


 

Wo aber du si Frou mit em Vorschlag isch cho, dass sie inisch a z Meer wett, isch er du doch e chly erchlüpft. Ihres Argumänt, das wär doch schön, im Winter i nes Land z gah, wos schön warm wär, het er ja no begriffe, aber, dass das de grad über Wiehnacht u Neujahr het sölle si, het ihn du scho e chly möge. Nume er het sire Frou ihre Truum vom Meer nyd wölle verderbe. Wohl oder übel, het är i dä suur Öpfel bisse. D Luise isch scho syt langem ganz uf- gregt gsi. Inisch ga flüge, u de no a z Meer, das isch für sie öppis ganz schöns gsi, u sie het chuum möge warte uf dä Tag.
Läng het der Alfred usem Isebahnwage use gluegt, wo sie a de früsch verschneite Wälder düre gfahre si. Schwär si siner Gedanke gsi, aber är het nüd derglyche ta, uf kee Fall, hätt är der Luise wölle d Früüd a dere Rys, vertrybe.
Der Flug nach Maroko isch zum Glück nyd Stunde lang gange, i guet vier Stund, hie sie das neue Gfüehl bewältiget gha. Dert a cho, hets natürlech viel gä z luege, z Hotel isch ganz manierlech gsi. Ganz erstunet het der Alfred fescht gstellt, dass da sehr viel dütsch isch gred worde, aber doch vor allem hochdütsch, aber me het enang wenischtens verstande. D Luise het fasch nyd gnueg chönne stuune, eso viel nöis isch da uf sie zue cho. Am erschte Abe si die Zwüü du o scho zytlich i z Bett, sie si müed gsi, vo der Rys u vo allem nöie, wo uf sie zue cho isch.


 

Bim z Morge hets scho die erschte Begrüessige gäh, d Luise isch ganz uf blüeit i dere Vielfalt. Sie het überhoupt nyd dra däicht, dass hüt igentlich der Vortag vom heilig Abe wär. Im Gägesatz zu ihrem Maa, nume het dä nüd vo däm gsyt. Am andere Tag si die Zwüü am Meer vorne gläge. Em Alfred het der Rügge scho lang weh ta. Das Chüssi, wo uf dämm hölzige Gliger glägen isch, het überhoupt nüd gnützt. Schyer zwüüfache, isch er du gäge Abe zum Hotel ueche gloffe, z Chrüüz het ihm rächt weh ta.
Die fasch vierzg Jahr uf der Sagi si da dranne sicher oh nyd ganz unschuldig gsi. Am liebschte wär är nachem z Nacht grad i z Bett. Aber bim Hotelygang hy du doch es paar Cherzli da druf hy gwiese, dass igentlich heilig Abe wär. Nume wiehnachtlechi Gfüehl, die hy bim Alfred glych nyd wölle uf cho, im Gägetyl. Är het nume müesse stuune, wi si Frou das locker gno het. Är het sech gfragt, ob die de nyd oh a ihrer Änkelchind däichi. Süsch hy die ihre doch eso viel bedütet, u hie, het sie die offebar vergässe gha.


Also het sech der Alfred i sis Los ergäh, är het als la uf sich zue cho. Aber wo du e chly wyter äne, a mene Tisch, e Gruppe dütschi Ferielüt hy afa Wiehnachtslieder singe, isch es für ihn schyer unerträglech worde. Wo du nach o Tannenbaum u stille Nacht, no z Lied, leise rieselt der Schnee isch a gstimmt worde, hets ihn nimme pha, är het zu sire Frou gsyt, i ga e chly ga luffe, das isch besser für mi Rügge.


Am liebschte wär är zum Chuchischeff ga frage, ob är nyd e chly i Chüelruum iche dörft ga hocke, eso fescht het är sich nach Chelti gsehnet. I Gedanke het är a die schön verschneite Tanne u a Schnee, wo ufem Wäg glägen isch, däicht. Da si ihm die Palme, wo am Ufer gstande si, regelrächt lächerlich vor cho. U de die Wermi, z mitz im Winter. Är het das äbe nyd chönne vergässe, wi schön , dass das jetze dehyme wär. Später im Zimmer het d Luise, ihn du scho e chly komisch agluegt u gfragt, gyts dir nyd guet. Da het är nyd meh chönne schwige. Muetter, macht dir das de würklech nüt us, hie z si. Däichsch du de nyd o e chly a de Hyme. A Schnee, a Tanne, a d Chind u a alls , wo mir jetze dert hätte. Als Antwort isch du es luts Hüüle ertönt, derzue het d Luise gsyt, i ha däicht, i dörf dir das gar nyd säge, i ha gmynt du hygisch Früüd a üsne Ferie, u die, han i dir doch nyd wölle verderbe. Was mynsch, was i hüt am Abe em sibni däicht ha, bi üs dehymme, würde jetzte Glogge vo der Chilche här der Wiehnachtsabe i lüte, u hie isch während dem Nachtässe, di ganzi Zyt nume die Negermusig gloffe.


Am liebschte würd i scho morn ume Hy flüge, aber we du gärn wetisch blibbe, de tuen i mi füege. Chasch däiche Luise, mir gyts doch grad glych wie dir, het der Alfred gsyt. I vermisse sogar der Gruch vo Sagmähl, da dranne cha weder z Meer, no der Sand öppis ändere.


 

Was minsch Luise, wy mer ume Hy, die wärde üs de scho us lache, aber das isch mir öppe glych. I cha mir überhoupt nyd vorstelle, was i hie, i de nächschte Tage sött mache, derzue, han i ja jetze scho Rüggeweh, das i chum wys, wie lige.. U de no der Sylveschterabe, i cha mir vorstelle, wie das de hie zue u här gyt. Nume Jubel,Trubel, Heiterkeit, u mir Zwüü dernäbe, wo fasch vergöh vor Längizyti, wo üs sehne, nach Rueh, Chelti, Schnee u üsne Grosschind. Also, i bi sofort derby, we mir üser lang ersehnte Ferie, a der Wermi u am Meer abbräche. Scho bezyte am Morge het d Luise afa zämepacke, u Alfred isch ga luege, ob är chönnt e Rückflug bueche.


Gäge Abe, si die Zwüü, total erliechteret ume im Flugzüg ghocket u hy sech scho ufe nächscht Tag gfröit. Gäll Muetter, mir göh niemeh über d Wiehnachte a ne andere Ort, mir blibe dert, wo mir häre ghöre, dert si mir glücklech u zfride.


Adventsfenster vom 2. Dezember 2020
Feinwerk & Co. - Sabine Aeschlimann und Andreas Hauswirth
Eine Geschichte aus der Simmental Zeitung. Erstellt am 24.12.2009 / Autor unbekannt.